Mols|hoop » Christus

Kruis & Kroon – overzicht brief aan Korinthe

Anco van Moolenbroek — Sun, 19 Jun 2011 20:44:44 +0000

Hemelvaart

Anco van Moolenbroek — Thu, 02 Jun 2011 11:18:11 +0000

Herdenken of verwachten? Ik ben opgegroeid met het beeld dat de discipelen maar weinig begrepen van de hemelvaart van de Heere Jezus. Zij stonden Hem maar na te kijken, stelden nog steeds domme vragen, en werden terecht gewezen door de engelen. Maar, klopt dat beeld eigenlijk wel?

Zeker, de discipelen konden maar moeilijk geloven dat Jezus was opgestaan. Het kostte Jezus behoorlijk veel moeite om hen daarvan te overtuigen (Hand 1:3). Stap voor stap laat Hij vertelt hij hen wat er straks, na Zijn vertrek, van hen verwacht wordt, namelijk op pad gaan en het Goede Nieuws verkondigen, onderwijs te geven, gevolg d door tekenen en wonderen. “Wie geloofd zal hebben en gedoopt zal zijn, zal zalig worden.” (Mark 16:16). Heel de wereld is hun zendingsterrein. En, voegt Hij er nadrukkelijk aan toe: “En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.” (Matt 28:20). Vlak voor Zijn sterven, had Hij hen verteld hoe dat einde er uit zou zien (Matt 23-25), en na Zijn opstanding sprak Hij met hen over “de dingen die het Koninkrijk van God betreffen.” (Hand 1:3). Logisch dat zijn discipelen dan vragen of Hij ‘in deze tijd voor Israël het Koninkrijk weer oprichten?” (Hand. 1:6). Een Koninkrijk waar Jezus Koning is, is pas echt een Vrederijk; Hij is de Vredevorst (Jes. 9:5). Jezus bestraft hen niet over de gedachte aan een aards Koninkrijk, maar wijst hen op de tijd. Met andere woorden, het Koninkrijk komt, maar wanneer, dat is verborgen.

Dan is het zover. “De Heere dan is, nadat Hij tot hen gesproken had, opgenomen in de hemel en heeft Zich gezet aan de rechterhand van God.” (Mark 16:19) Jezus neemt Zijn rechtmatige plaats in! Lukas beschrijft dat Jezus zijn discipelen zegent en al zegenend opgenomen wordt (Luk 24:50-51). Zij kijken Hem na, ook nadat zij Hem niet meer kunnen zien. Natuurlijk, wie zou dat niet doen als je echt afscheid neemt van de Meester? Ook al is Hij voor je ogen weggenomen, je zou blijven staren. Dat lijkt me geen bewijs dat ze er weinig van begrepen. Juist niet. Ze beseften: Hij is echt als Mens van deze aarde weggegaan, en ook hún burgerschap is nu in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten (Fil 3:20). Een kort woord van de engelen brengt hen weer op aarde. Hij komt terug, zoals Hij gegaan is (Hand 1:11). Geen vermaning, maar verwachting! Geen wonder dat zij in aanbidding stonden: “Zij aanbaden Hem en keerden terug naar Jeruzalem met grote blijdschap.” Luk 24:52. Hemelvaart is niet alleen herdenken, maar vooral verwachten. Toekomstverwachting!
De hemelvaart van Jezus was niet nodig voor ons, maar voor Hem. Hij nam Zijn plaats in. Hij bracht de Mens bij God, nadat God bij de mensen kwam. Hij ging niet weg, om daarmee te zeggen: nu kunnen jullie het zelf wel, want ‘Ik ben met jullie tot de voleinding van de wereld’.

“Maar zij gingen overal heen om te prediken…” (Mark 16:20); Dat is het logische gevolg, én gehoorzaamheid. Hoe eerder alle mensen met het Evangelie bereikt worden, hoe eerder hun Meester terug komt. Overal prediken: dat is alleen mogelijk omdat Jezus op Zijn plaats zit. En door Zijn Geest is Hij overal, dankzij Pinksteren.

Nee, zijn discipelen begrepen de hemelvaart van hun Meester heel goed. En ik nu ook beter. Jij?

Vrijsteden

Anco van Moolenbroek — Thu, 21 Feb 2008 07:14:38 +0000

In de Deense hoofdstad Kopenhagen bevindt zich een buurt die Vrijstad Christiania heet. De buurt kent eigen regels en kent een vorm van zelfbestuur. Softdrugs wordt openlijk verhandeld. Als het Deense woord Christiania hetzelfde betekent als Christelijk in onze taal, dan vraag ik me af wat ze daar onder verstaan.
Het bijbelse begrip ‘vrijstad’ heeft toch een andere betekenis dan een plek waar men eigen regels stelt. Mozes stelt in opdracht van God vrijsteden in (Num. 35, Deut. 19, Jos. 20). In deze steden konden diegenen bescherming tegen de bloedwreker zoeken die per ongeluk iemand gedood hadden. Zo werd voorkomen dat deze doodslager gedood werd, voordat hij of zij terecht kon staan. Deze steden behoorden toe aan de Levieten, de stam die geen land als erfdeel in Israel gekregen had en lagen aan beide kanten van de Jordaan, verspreid over het hele land. De steden lagen allen op een berg, zodat ze goed zichtbaar waren en moesten gemakkelijk te benaderen zijn.

Dat ‘per ongeluk’ was gebonden aan strikte voorwaarden. Of het slagvoorwerp nu van hout, steen of ijzer is, als je door onvoorzichtig gebruik daarmee iemand doodt, dan ben je schuldig en heeft de bloedwreker recht op je leven. Als er vijandschap is en iemand wordt met de hand gedood, ook dat is ‘met opzet’. Alleen zij die zonder opzet, zonder vijandschap iemand ‘in der haast’ (Num 35:22) doodt, heeft het recht bescherming te zoeken in de vrijstad tot er recht gesproken is. In die rechtspraak was het belangrijk dat er meerdere getuigen waren.
God maakt heel duidelijk wat de letter en wat de geest van de wet is. ‘Gij zult niet doden’, dat klinkt luid en duidelijk. Maar mensen zoeken vele uitwegen en daarom zegt de Heere Jezus in de bergrede (Matt. 5:21-22) dat wie ten onrechte boos is op een ander, die is strafbaar. Het is zonde tegen het gebod om niet te doden. Dat luistert dus echt nauw!
Iemand die zonder opzet een ander doodt, was niet onschuldig. Het leven mag behouden worden, maar moet wel doorgebracht worden in de vrijstad zelf. Daar buiten was hij of zij het leven niet zeker. Totdat de hogepriester overleed. Dat was het moment waarop iemand vrijuit ging. Bloed ontheiligt het land (Num 35:33). Dat gold ook voor onopzettelijk vergoten bloed, al hoefde dat de doodslager niet het leven te kosten. God is niet een God van ‘zo is het en niet anders’; oog om oog, tand om tand, leven voor leven. Hij is rechtvaardig en houdt schuldigen niet onschuldig, maar laat wel rekening houden met de omstandigheden.
Bloedwraak was (en is) buiten Europa in veel culturen een normaal verschijnsel. Het doel van bloedwraak is het herstellen van het machtsevenwicht tussen stammen en daarmee het herstellen van de eer. God denkt echter anders. Het gaat niet om het herstellen van evenwicht, maar om het handhaven van recht. Elk leven is evenveel waard. Ook hier luistert het nauw. De bijbel spreekt wel van ‘oog om oog, tand om tand, leven om leven. Maar! Als iemand een dienstknecht (slaaf) een tand uitsloeg, dan moest zo’n slaaf vrijgelaten worden (Ex. 21:27). Ook al is iemand dienstbaar, hij verdient respect. Hij is een schepping van God, net als zijn baas.
Mozes spreekt in Deut. 4:41-43 eigenlijk vrij onverwachts over de instelling van de vrijsteden. Het stuk ervoor spreekt hij het volk toe (in de eerst en tweede persoon) en in vers 41 wordt er ineens in de derde persoon gesproken. Het gaat vooraf aan de hernieuwde voorstelling van de wet (vanaf vers 44). Als het ware zegt God: denk aan Mijn instelling van de vrijsteden als de wet weer onder jullie aandacht wordt gebracht. Het gaat niet alleen om de letter, maar ook om de geest van de wet. En die luistert nauw.
Jezus is het einde (doel) van de wet (Rom. 10:4). Zijn bloed gaf Hij voor schuldigen, want wie is er niet schuldig aan dit gebod? Wie is er nooit onterecht boos geweest? Hij wordt de Hogepriester (Hebr. 6:20) genoemd en Zijn dood verlost de schuldigen die bescherming zochten in de vrijsteden. Opdat het land niet verontreinigd wordt. In het beloofde land, het hemelse Kanaan, komen geen schuldige mensen. Voor hen is verzoening gedaan door de dood van de Hogepriester. “Indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel” (2 Cor. 5:17).
“Gij zult u de weg bereiden” naar de vrijsteden. Een schuldige moest onbelemmerd in de vrijstad komen. Eeuwen later klinkt de roep van Johannes de Doper: “Bereidt de weg des Heeren.” Er is onbeperkt en onbelemmerd toegang tot de vrijstad, toegang tot de Heere Jezus. Meer nog, Hij is Zélf de Weg. Heerlijk Evangelie!